Arkadaşlarla öğle yemeğinden sonra gazeteye çıktığımızda "paaaaaat" diye bir ses duyduk. Habere gidecektim fotoğraf makinam hazırdı. Hemen camdan baktık. Gazetenin arka sokağından çığlıklar geliyordu. Ambulans sesi gelmeye başladı derkeeen makinayı kapıp aşağıya indim. Ambulansta görevli doktor üzeri kapalı bir cesedin başında gözyaşı döküyordu. Hayatımda ilk defa intihar eden bir genç ve onun cesedini gördüm. Normal şartlarda kan görünce bayılan ben, dumur olmam gerekirken meslek sorumluluğundan sanırım deli cesaretiyle başladım o korkunç anın fotoğrafını çekmeye. Kafamda bir dünya soru vardı aslında. Fotoğraf çekmem doğru mu? Oradaki hassas durumda acılı insanlar fotoğraf çekilmesinden rahatsız olurlarsa? En önemlisi o doktor neden ağlıyordu? Apartmanın beşinci katından atlayan çocuk kimdi? İntiharın sebebi neydi? ve daha bir sürü şeey..
Polisin gelmesini beklerken, acılı ailenin yanına gidip soru sorma cesaretini aradım kendimde. Uzun bir süre kendime de gelemedim zaten. Doktorun yanına gidip neden ağladığını alenen sordum. Ambulansla arka sokaktan geçtiklerini, ve bizimde gazeteden duyduğumuz o "paaaaaat" sesini duydukları için bakmaya geldiklerini söyledi. Aslında kelimeler düğümlendi boğazında. Yerde yatanın psikolojik problemleri olan yakın bir arkadaşı olduğunu söyledi. 25 yaşındaki gencin askerden psikolojik sorunlar nedeniyle erken geldiğini ve eski kız arkadaşıyla sorunları olduğunu söyledi.
Doktor ile görüştükten sonra acılı aileye soracak pek bir şeyim yoktu artık zaten cesaretim de yoktu...
Olay yerinden bir kaç fotoğraf daha çekip gazeteye döndüm. Haber müdürüne olayı anlatıp, haberimi yazmaya başladım. Benim için ilk deneyim olan "intihar haberi" mesleğimin sorumluluğunu bir kere daha omuzlarıma bindirmişti aslında...
